مادر و کودک

چند نکته مهم برای خانواده های تک فرزندی

در دوران کودکی ، دورترین خیال خیلی از کودکان این بود که تنها یک فرزند باشند ، نه تنها فرزندی با پدر و مادرم واقعی بلکه با والدین خیالی که مرا در همه چیز مقدم می دانند ، تمام پول خود را برای من خرج می کنند و زندگی آنها پیرامون بچرخد.
تصور اینکه تمامی خریدها برای من انجام شود و همه خانواده من را کانون توجه قرار داده و تنها به من محبت کنند،برای بسیاری از افراد آشناست.

خانواده های تک فرزندی
خانواده های تک فرزندی

تک فرزند بودن ممکن است برای بعضی ها یک رویا باشد. با این حال ، والدین باید از برخی از مسائل مربوط به تربیت فرزند تنها آگاه باشند. در زیر چند نکته اساسی برای والدین آورده شده است.

۱. از زیاده روی برای پاسخ به درخواست های کودک بپرهیزید

یکی از خطرات داشتن تک فرزند ، خراب شدن آنها با در اختیار گذاشتن بیش از حد همه چیز است . انجام این کار آسان تر است در صورتی که خواهران و برادرانی که در صف طلب اسباب بازی و هدیه هستند نیز وجود ندارند. داشتن یک فرزند باعث می شود که شما بیش از حد متعادل امکانات در اختیار بگذارید.
ضمن اینکه بایستی تعادل را برای خواسته های کودکان تک فرزند رعایت نمود ،باید در برخی موارد به شکل های ممکن در بدست آوردن ،درخواستهای او خو کودک را نیز سهیم کنیم.مثلا از امکانی بیش از نیازش میطلبد،بد نیست وظایفی که برای او از بعد تجربه نیز مفید است برایش تعریف و در قبال درستی انجام آنها ،امکانات بیشتر را در اختیار وی قرار دهیم.

۲. با کودک مثل یک بزرگسال در خانه رفتار نکنید

معمولا وقتی یک فرزند در یک خانواده وجود دارد ،پدر و مادرش با توجه به شرایط منزلشان از کودک خود توقع زیادی داشته و برخی از اوقات میخواهند به شکل یک بزرگسال با آن کودک سپری کنند.در حالیکه فرزند شما هنوز کودک است و بایستی دوران کودکی خود را برای تکامل صحیح رشد و جسم خود طی کند.
در برخی از موارد مسئولیت پذیری زیاد و غیر متعارف یک کودک از لحاظ پدر و مادر یک ارزش است در حالیکه باید یادآوری نمود یک کودک تنها باید وظایفی در حد توان و مناسب سن و موقعیت خود انجام دهد .
یادمان باشد روح کودکان دارای ظرافت های پیچیده ای که اگر گاهی با فشار بیش از اندازه توقع بیش از سن آنها مواجه شوند ممکن است بسیاری از ساختارهای آنان دچار آسیب شده و در آینده آنچنان که توقع میرود نتوانند مسئولیت برخی از بخش های زندگی را به عهده داشته باشند.

۳. کودک خود را با همسالان خود معاشرت دهید

بررسی های متفاوت نشان داده است که کودکان تک فرزندی با توجه به اینکه خواهر و برادری ندارند که زمان مشگلات بتوانند آنها را بین خود حل کنند،ممکن است در زندگی آینده اجتماعی و خانوادگی خود با حل و فصل های مختلف و چالش های گوناگون براحتی نتوانند برخورد کنند.

بنابراین ، معاشرت با همسالان از اهمیت بالایی برخوردار است. اما حتی فراتر از آن ، والدین باید به فرزندان خود اجازه دهند تا در صورت امکان اختلافات کودک با همسالان خود را چالش هایشان را حل کنند. این به آنها می آموزد که چگونه با همسالان خود کنار بیایند و اختلافات را به خودشان حل کنند.

غالباً ، والدین می خواهند از کودک خود محافظت کنند و اگر ببینند کودک از نظر روحی آسیب می بیند ، در تعاملات همسالان اختلال ایجاد می کند. والدین باید با گفتن اینکه چگونه در این شرایط واکنش نشان دهند ، مهارت های حل تعارض را به فرزندان خود بیاموزند. آموزش نحوه برخورد با تعارضات همسالان و تنها در صورت لزوم برای مداخله بزرگسالان (مانند خطر آسیب جسمی) برای رشد مهارت های اجتماعی کودک مفید است.

 

خانواده های تک فرزندی

خانواده های تک فرزندی
خانواده های تک فرزندی

4- انتظارات واقع بینانه تنظیم کنید

وقتی والدین فقط یک کودک دارند و او را بزرگ می کنند ، می توانند تمام امیدها و آرزوهایشان را در آن جمع کنند. والدین باید انتظارات واقع بینانه ای داشته باشند. کودکان شخصیت مستقلی دارند و منطبق با نظارت شما نابیستی همه مسائل شان تنظیم شود.بخصوص از دوران نوجوانی به بعد که در شرایط سنی حساسی قرار میگیرند و تصور میکنند به قدر کافی بزرگ شده اند.باید بیشتر مواقه با آنان همراهی نمود ولی تحکم نظرات پدر و مادر در برخی از موارد نتیجه عکس در برخواهد داشت.
انتظار اینکه یک کودک یک ستاره فوق العاده ورزشی باشد و به خیلی از علاقه های والدین ،علاقه مند باشد ، ممکن است منطقی نباشد. هر کدام از اعضای خانواده خاص و منحصر به فرد هستند.

اگر کسی چهار فرزند داشته باشد ، ممکن است یکی از آنها در ورزش سرآمد باشد ، دیگری در دانشگاه برتر باشد ، دیگری هنری باشد و دیگری در استعدادها و هدیه های خود کاملاً ناشناخته شده باشد .
با یک فرزند تنها ، نمی توانیم انتظار داشته باشیم که آنها همه آرزوها ، امیدها و آرزوهایی را که می تواند یک خانواده شش نفره را پر کند ، برآورده کنند.

به دنبال این باشید که بفهمید فرزند شما در زندگی چه مهارت هایی دارد. ممکن است فعالیت های خاصی داشته باشند،که او در آنها برتری دارد. آنها را در تمام کارهایی که انجام می دهند تشویق کنید ، اما انتظاراتی غیر منطقی و غیرقابل تحقق قرار ندهید.

۵- به آنها کارهایی را بدهید که مسئولیت را بیاموزند

ظاهرا داشتن یک فرزند نسبت به خانواده هایی که فرزند های زیادتری دارند ،در خانه کارها را آسان تر میکند اما بد نیست بصورت منطقی و بدون هیچگونه فشار جسمی و روحی به آنان وظایفی را محول نماییم تا در کنار حال و هوای کودکی خود ،در برخی از کارها خود را نزدیکتر به پدر و مادرش حس کند.

۶. سرگرمی ثابت آنها نباشید

کودکان تک فرزندی بسیار علاقه مند هستند تمامی وقت و انرژی والدین مصرف آنها شود درحالیکه در برخی مواقع این شرایط ممکن است مشگلی را به وجود نیاورد ،اما رعایت تعادل در توجه برای آینده وی بسیار مهم و حائز اهمیت است.
لازم است به شکلی که کودک یک خانواده از محبت واقعی پدر و مادر خود سیراب میشود ولی در برخی مواقع او را برای تصمیم های آینده بهتر با واقعیات روبرو کرد.
مثلا در حالیکه مادر خانواده در بسیاری از موارد مسئولیت مدیریت امور خانه را داراست،نمیتوان انتظار داشت که مرتب و تمامی اوقا با فرزندان به بازی بگذراند،میتوان به کودک اینچنین آموزش داد که من با شما یکساعت بازی میکنم و پس از آن باید دو ساعت به کارهای خانه رسیدگی نموده و شما خود با اسباب بازی هایت باید تنهابازی کنی.

خانواده های تک فرزندی
خانواده های تک فرزندی

یافتن گروه های بازی یا مادران با کودکانی که همسن و سال کودک شما هستند ، مفید است. این می تواند به کودک در زمان بازی که به طور طبیعی با دیگران آرزو دارد کمک کند. وقتی آنها همسن و سال و خواهر و برادر ندارند که بتوانند با آنها بازی کنند ، بنابراین آنها از والدین خود انتظار دارند که همبازی آنها باشند.

۷. فعالیت هایی را پیدا کنید تا کودک خود را با همسالانش مشارکت دهید

 

بسیاری از فعالیت های اجتماعی هستند که با توجه به استایل زندگی های فعلی ما میتوانیم برای حضور کودک ماندر جمع همسن های خود ،در آنها شرکت نماییم.بسیاری از فرهنگ سراها در مواقعی از سال ،برخی از کانون های تربیت کودکان و مهدکودک و پیش دبستانی ها کمک زیادی در این ارتباط به ما خواهند نمود.تاکید همزیستی مسلامت آمیز با زبان کودکانه به آنها در بین جمع هم سالان خود عملا مسئولیت های اجتماعی او را به خوبی برایش روشن میکند.
البته سالهای اخیر که به کودکان توجه ویژه تری شده است ،برای این طیف سنی خیلی از کانون های آموزشی راه اندازی شده است مانند کلاسهای ورزشی ،کلاسهای آموزشی هنری مثل نقاشی و موسیقی و… که فراخور تفکر و وضعیت مالی خانواده یکی از کانون های همزیستی فرزند خانواده با هم سالان خود میتواند باشد.البته لازم به یادآوری است بایستی از فضایی برای اسنکار استفاده شود که تضاد زیادی با فرهنگ خانواده ما نداشته باشند چرا در این صورت کودک نیز ممکن است دچار تناقض شود.

سخن پایانی..

بزرگترین اقدام والدین برای تربیت فرزند تنها درک این نکته است که فرزندشان به معاشرت با همسالان خود احتیاج دارد. از آنجا که آنها هیچ خواهر و برادری ندارند ، والدین باید فرزندان خود را از خانه بیرون آورند و مکان هایی را پیدا کنند که بتوانند با کودکان هم سن و سال خود بازی کنند.

 

تهیه و تدوین:مجله آفتابگردان

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هجده − 3 =

دکمه بازگشت به بالا